Jasieniec Solecki

Posted on

Z tą miejscowością rodzina Kochanowskich związana była od XVI w., m.in. Piotr Kochanowski, ojciec poety Jana z Czarnolasu w różnych okresach brał Jasieniec w zastaw za udzielone pożyczki. W 1564 r. Mikołaj Kochanowski z Sycyny (młodszy brat poety) ożenił się z 15-letnią Katarzyną Tymińską herbu Nałęcz, sąsiadką pochodzącą z nieodległego od Sycyny Jasieńca. W XVII w. Jasieniec należał do Jana Kochanowskiego z Baryczy – chorążego koronnego, który latach 1630–1633 ufundował późnorenesansową kaplicę przy kościele farnym św. Jana Chrzciciela w Radomiu. Żoną chorążego Jana była Elżbieta Kamieńska herbu Przerowa. Najprawdopodobniej Jan i Elżbieta Kochanowscy doczekali się jedynie trzech córek: Zofii, Anny i Konstancji. Z braku męskiego potomka, poprzez małżeństwa chorążanek, dobra dziedziczne i królewszczyzny zgromadzone przez Jana, w tym także dobra jasienieckie, przeszły w ręce innych rodów.

W Jasieńcu znajduje się kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP rozbudowany z murowanej rotundowej kaplicy wzniesionej w miejscu pogorzeliska po pałacu (ok. 1800 r.) z fundacji Tadeusza Matuszewicza herbu Łabędź – pisarza, poety, mówcy, posła i polityka z czasów Sejmu Wielkiego, Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Nad wejściem do kaplicy umieszczono napis „Bogu na cześć”. W 1921 r. do istniejącej kaplicy pw. Niepokalanego Poczęcia NMP dobudowano kościół z czerwonej cegły wg projektu Zygmunta Gawlika. Parafia w Jasieńcu Soleckim została erygowana 12 lipca 1921 r. przez biskupa sandomierskiego Mariana Ryksa. Obecny kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP jest budowlą wykonaną z kamienia i cegły na planie krzyża greckiego, nad wejściem do kościoła znajduje się ta sama inskrypcja „Bogu na cześć”. Pierwszym proboszczem jasienieckiej parafii był ks. Prosper Malinowski, były kapelan wojskowy z wojny polsko-bolszewickiej w roku 1920, który do Jasieńca Soleckiego przybył w lipcu 1921 r.

W Jasieńcu zachował się park pałacowy założony w poł. XIX w., z ciekawą aleją grabową i lipową oraz dużymi stawami. Istniejący budynek to wielokrotnie przebudowywany obiekt, stojący w miejscu pierwotnego szlacheckiego dworku. W parku znajduje się ciekawy pomnik – cenotaf ku czci żony Marianny Matuszewicz z d. Przeneddowskiej, wybudowany na wzniesieniu otoczonym strumieniami.

W tekście wykorzystano informacje zgromadzone przez Alicję Mroczek i Marcina Olifirowicza w książce Sycyna wiek XX, Sycyna 2000, oraz Dariusza Kupisza i Mariusza Kozdracha w monografii rodu Kochanowskich Kochanowscy w XV–XVIII wieku: główne linie rodziny, Radom 2014, wydanej w ramach projektu Szlak rodu Kochanowskich.